Excerpt for Kameren met Je Eigen Vent by , available in its entirety at Smashwords

This page may contain adult content. If you are under age 18, or you arrived by accident, please do not read further.

Kameren met Je Eigen Vent

Pornovelle

by Charlie Hedo



Copyright 2016 Charlie Hedo

Smashwords Edition



Smashwords Edition, License Notes

This ebook is licensed for your personal enjoyment only. This ebook may not be resold or given away to other people. If you would like to share this book with another person, please purchase an additional copy for each recipient. If you’re reading this book and did not purchase it, or it was not purchased for your use only, then please return to Smashwords.com and purchase your own copy. Thank you for respecting the hard work of this author.



Charlie Hedo is het pseudoniem van een Vlaamse auteur. Zijn romans bevatten harde en expliciete scènes en zijn enkel geschikt voor volwassenen met ervaring ter zake.

Waarschuwing: Dit boek is enkel geschikt voor volwassenen. Alle personages zijn verzonnen en ouder dan 18 jaar. De verzonnen personages hebben enkel seks met wederzijdse toestemming. De gebeurtenissen zijn volledig fictief. Gelieve ze thuis niet na te spelen.



Blijf op de hoogte van alles wat met Charlie Hedo te maken heeft, word geïnformeerd over nieuwe uitgaven, stel vragen en ga discussies aan met de auteur en andere lezers: Bezoek, Like en Follow:

Facebook

Twitter @HedoCharlie

Maak kennis met de andere boeken van Charlie Hedo bij Smashwords



Faceboekpagina

Erotische Subculturen, Fetisjen en Taboes



Facebook en Twitter Leesgroep van dit boek

#Pornovelle



Hoe Hou Ik Mijn Relatie Spannend is het grootste erotisch speelboek voor echtparen en samenwonenden. Dit boek dat eigenlijk een spel is zet de kroon op het werk van Charlie Hedo. Bestel het in uw online boekwinkel.

Lees ook de uiterst gewaagde SM-pornovelle: Sara in Straf Me.


Meer dan 1000 pornovelles verkocht in 2017.




Chapter 1



Hij werkte negen jaar bij Bij Gerard. Simon had al van alles meegemaakt. Vandaag was hem die vrouw met het halflang super steil kapsel opgevallen.

Eerst was ze een knappe maar brave brunette met reebruine ogen die kort na de middag incheckte in een single kamer. Zo’n mooie vrouw mag niet alleen op weekend, had Simon nog gedacht. Een knappe man moet aan haar zij om haar reiskoffer te dragen. Om de liefde te bedrijven met haar. Om haar te masseren. Om haar champagne in te schenken wijl zij in de jacuzzi zit. Om haar lichaamsverwennerij te betalen.

Bij Gerard heette eigenlijk Au Grand Hôtel du Val Duchesse maar niemand gebruikte die naam nog. Bij Gerard was het meest luxueuze sauna & wellness hotel in Luxemburg. De meeste gasten waren rijke zelfstandigen uit Beieren of de Randstad.

Mannen alleen zag je hier bijna nooit. Vrouwen op een kamer alleen waren nog zeldzamer, tenzij ze met hun moeder, zus of vriendin op weekend waren. De meesten deelden dan een kamer maar soms kwam het onpaar uit. Omdat ze met hun drieën waren of zo.

Anne Delacroix heette ze. De Visa-kaart die ze bij had stond op haar naam. Ja natuurlijk Simon, mompelde Simon, vrouwen werken al een jaar of veertig voor zichzelf. Vanzelfsprekend zijn er ook Visa-kaarten met hun naam erop in omloop. Goed in vorm Simon.

Zou je niet per ongeluk vergeten haar ID-kaart terug te geven? Vanavond na de shift bellen naar haar kamer om te zeggen dat die kaart hier nog ligt. Vragen of de dame zich niet verveelt. Of ze eventueel geen zin heeft om…nee, niet hier in de bar van het hotel, nee, in de grote stad zijn clubs waar de champagne nog lekkerder smaakt.

Ze was vijfendertig. Afkomstig uit Den Haag. Ze sprak een beetje Frans.

‘Une sjambre avek petie dezjeunee,’ had ze gevraagd. ‘Pour deux joers.’

‘Voor één persoon.’

‘Naturellement,’ zei ze. ‘Toetesuil je suis.’

Simon was vierenveertig. Hij kwam niet zoveel vrouwen van in de dertig meer tegen. Hier in het hotel wel natuurlijk, maar dan waren ze zoals gezegd altijd in mannelijk gezelschap of ze hadden hun moeder bij.

En nu deze uitzondering op de regel, deze was een prachtexemplaar. Even liep er die rilling over zijn rug. Zo-even had hij zich samen met collega Damien beklaagd over de grijze wolken buiten. En nu was het al een mooie dag geworden.

‘Kamer negentien,’ zei Simon.

Ze glimlachte even vriendelijk terug terwijl ze de kamersleutel aannam. Ze draaide zich om en Simon genoot van de kleine windverplaatsing die haar parfum tot bij hem dreef. Issey Miyake.

De warme gloed die hij voelde, terwijl hij naar Anne Delacroix keek toen ze de statige trap naar boven nam, bijna opgaand in het decor met de reusachtige luchter die via tientallen lampen een gelig licht afwierp en in het wollen tapijt dat de hele hal mooi toedekte, zou hij voor geen vakantie willen ruilen hebben.


Later had hij al een andere dame met een heer ingecheckt en had hij mevrouw Kimper die met haar man veertien dagen bleef en haar beklag deed over diverse mankementen aan de kamer, beloofd een klusjesman te zullen sturen.

En toch zat ze nog in zijn gedachten toen zich op een bepaald moment een heer aanmeldde. Nou ja, een heer. Een man die een hemd droeg en een jeans met een scheur ter hoogte van de dij, net boven de knie.

‘Kamer negentien,’ zei dat heerschap.

‘Hebt u gereserveerd?’ vroeg Simon verstrooid.

En dan besefte hij het.

‘Kamer...heu...kamer hoeveel?’

‘Kamer negentien,’ herhaalde de man.

‘Ho...oké...die kamer is ingenomen,’ zei Simon.

‘Weet ik.’

‘Het is een single kamer,…’

‘Ik kom gewoon op bezoek.’

‘Op bezoek?’

‘Mag het? Ik blijf niet slapen.’

‘Ja...natuurlijk,’ stamelde Simon, ‘natuurlijk mag het. U hoefde het niet eens te vragen. U moet…’

‘Ik weet de kamer niet zijn.’

‘Hebt u me...de gast verwittigt van uw komst?’

‘Ze verwacht me.’

‘Ze verw...oké...lift of trap?’

Toen de deur open ging kwam er een helwit licht uit de lift dat prikte in de ogen. De piccolo stapte uit en de man die voor kamer negentien kwam in.

Damien had net twee valiezen uit een Rolls Royce gehaald en naar boven gebracht. Nu ging hij bij Simon staan.

‘Je kijkt alsof je een spook hebt gezien,’ zei Damien.

‘Een Sater,’ antwoordde Simon. ‘Een Sater die op bezoek komt bij een nimf.’

‘Als je wil neem ik het een half uur van je over,’ zei Damien, ‘zodat je kan bekomen’.

‘Niet nodig. Het is...ik ben gewoon van mijn stuk gebracht.’

‘Was ze zo onweerstaanbaar?’

‘Ongelooflijk,’ zei Simon. ‘Als ze straks de trap afdaalt of uit de lift komt zal je haar bewonderen, de vrouw van kamer negent...mevrouw Kimper...wat nu weer? Komt er warm water uit de koudwaterkraan?’

Damien keek geamuseerd naar het bejaarde besje dat voor de zoveelste keer vandaag naar de receptie kwam.

‘Nu u het zegt...hebt u aan m’n klusjesman wel gedacht?’ vroeg mevrouw Kimper.

Simon was de kalmte in persoon. Hij was de enige die vriendelijk kon blijven wanneer er gasten zoals mevrouw Kimper te pas en te onpas gunsten kwamen vragen. Alsof ze samen met het huren van de hotelkamer ook eigenaar werden van enkele slaven.

Ik zou het niet kunnen, dacht Damien. Geef mij maar de valiezen. Die ruiken lekkerder en ze spreken geen onverstaanbare taal.

De telefoon rinkelde en dat bood Simon de gelegenheid om van mevrouw Kimper af te geraken.

‘Excuus...ik moet even opnem…’

‘Zorgt u er meteen voor dat ook het nachtlampje vervangen wordt want dat knippert af en toe en gaat wellicht gauw stuk.’

Damien hoorde hoe Simon begon te stamelen. Hij vroeg zich af hoe dat kwam en keek naar het schermpje dat op het toestel het kamernummer weergaf.

Negentien.

‘Er is telefoon mevrouw Kimper. Hallo, met de reflectie, heu receptie, Simon aan de Nijl. De lijn bedoel ik. U vr...jazeker mevrouw. Ja. Ja. Tuurlijk. Zeker. Moët & Chandon? Komt voor me klaa...mekaar bedoel ik...hihi...tot uw dienst mevrouw.’

Toen hij aflegde greep hij zich aan de toonbank vast. Hij stond op flauwvallen. Hoe is het mogelijk dat een man van in de veertig zo emotioneel wordt van zoiets als een vrouw van 35, danig gebruikt en goed geschonden. Mij lappen ze dat niet, dacht Damien.

‘Hewel? Een spook aan de lijn?’

‘De nimf!’ zei Simon. ‘Het was de nimf. Een fles champagne voor kamer negentien.’

‘Moët & Chandon. Wil jij ze naar haar kamer brengen? Ik neem de receptie wel van je over.’

‘Laat maar, die man is bij haar, dat sujet met de jeans aan.’

‘Als die man er niet was geweest…’

‘Dan was ik…’

‘Dan durfde je nog niet ernaartoe te gaan.’

‘Jawel Damien, jawel.’

‘Dus...een fles Moët? Kamer negentien.’

‘Ja. En probeer eens te weten te komen wie die man is.’

‘Tja...wie die man is...de vraag is wat hij doet.’

Simon stond te trillen op zijn benen. Hij volgde Damien die eerst naar de hotelbar Le Duc ging waar hij van de barman een fles Moët voor interne levering overhandigd kreeg.

Daarna wandelde hij naar de lift, het opdienbord in zijn ene hand, de fles champagne en de glazen in zijn andere. Wanneer hij op de eerste verdieping uitstapte zou opdienbord, glazen en fles op de correcte wijze op zijn vingertoppen balanceren, wist Simon.

Damien lachte. Wat was het grappig, zijn collega wiens hart op hol werd gebracht door een mooie vrouw. Een vrouw die net mannelijk gezelschap had ontvangen waardoor ze nog meer onbereikbaar werd. Hoe is het mogelijk, zuchtte hij. Mannen! Mij overkomt het niet.

Hij klopte drie keer zachtjes op de deur van kamer negentien en hij had mevrouw aan de deur verwacht, want zij had tenslotte de champagne besteld en de kamer geboekt, maar het was de heer die open deed. Damien werd ineens vederlicht in zijn hoofd en gelukkig kon hij de deurstijl vastgrijpen of de plateau had er gelegen.

Zijn hart ging van zeventig naar 230.

Wat een man, mensen mensen, wat een mooie man, ging door hem heen. Hoe is het mogelijk dat Simon daar niets van zei. Of nee, wat zei Simon? Een vent met een scheur in zijn jeans, een slordig heerschap had hij deze schoonheid genoemd. Hij begrijpt er geen snars van. Dit is de meest sexy vent die ik in 2017 live zag, dacht Damien.

‘Kom binnen,’ zei de man.

Damien trad de kamer binnen. Hij zag de vrouw op het bed zitten, maar zij was er niet de oorzaak van dat de glazen op het dienbord trilden. Hij was blij dat hij het gauw op het salontafeltje kon zetten en dat de man zich tot de vrouw richtte.

Als de man naar hem had gekeken was Damien allicht niet in staat geweest de fles te ontkurken zonder ongelukken. Nu werd hij rustig omdat de aandacht niet op hem was gevestigd.

De vrouw droeg nog een tamelijk zedige jurk waarvan de rok bijna tot aan de knieën kwam, met een decolleté dat het grootste deel van de vallei voor later bewaarde.

Damien keek naar haar omdat hij zenuwachtig werd als hij naar die mooie vent keek maar hij kwam potdorie weer in zijn gezichtsveld, omdat hij vijf briefjes van vijftig aan de vrouw overhandigde. Ze keek beschaamd naar de grond en moffelde ze weg.

Knal!

Een hoer, dacht Damien. Ze hebben dus geen relatie. Alles is dus nog niet verloren. Wellicht is hij een homo die in een serieuze relatie zit en eens wil proberen hoe het voelt met een vrouw. Hihi. Grapje, zei Damien tegen zichzelf. Laat hem maar onbereikbaar zijn, hij is out of my league. Ik val gewoon in zwijm als hij me zou aanraken. Wat heb ik er dan aan dan spijt?

Gelukkig had hij de glazen al ingeschonken toen de man op hem af kwam.

‘Hoeveel?’ vroeg hij.

Er staken nog heel wat briefjes van vijftig in zijn portefeuille.

‘De fles wordt normaal op de rekening van de kamer gezet,’ antwoordde Damien lijziger dan hij zelf wou.

‘Ik wil nu betalen,’ zei de man, ‘ik wil niet dat het op haar rekening komt.’

‘O...goed...meneer. Ik zal...ik zal nu dan afrekenen...honderd euro.’

Hij had geen flauw idee hoeveel de champagne kostte. De meeste gasten waren blij dat het op de rekening van de kamer kwam.

Als het te weinig is leg ik bij. Als het teveel is kan Simon de rest van het geld naar zijn droomvrouw terug brengen. Als haar klant weg is. Jezus, wat een gedoe.

Het komt doordat ik me van mijn melk liet brengen door een knappe vent. Ik had nochtans gezworen dat zoiets me niet meer zou overkomen, dacht Damien terwijl hij licht buigend de kamer verliet.

‘Ik geloof dat je zijn hoofd op hol hebt gebracht,’ zei Anne Delacroix terwijl ze de biljetten tussen haar slanke vingers heen en weer schoof alsof ze aan het tellen was geslagen.

‘Ik denk dat het door jou kwam,’ zei de man, ‘misschien verwachtte hij geen hoer in een van zijn mooie hotelkamers.’

Anne keek gemaakt verongelijkt, met pruilmond en opgetrokken wenkbrauwen en ze wou zeggen “prostituée meneer, geen hoer” maar ze werd de mond gesnoerd.

‘Ga op bed liggen.’

Ze zat er al op, dus hoefde ze enkel haar benen op de matras bij de rest te zwieren.

‘Doe je slipje uit.’

Er is al afgerekend, dus het klopt wel, dacht ze. Ze stroopte tergend langzaam haar broekje tot op de enkels en wierp het dan weg met een zwierige beweging van haar linker.

‘En nu je benen open.’

De andere hoeren gaan kwaad op me zijn omdat ik zo gewillig ga liggen, mompelde ze. Maar voor zo’n knappe man doen ze het zelf ook.

Ze deed haar linker weg van haar rechter. Nu zal hij over mij gaan zitten en wensen dat ik hem stijf pijp, dacht ze, maar de man deed behendig, met één hand, zijn broek los terwijl hij al op bed kroop en bijna zonder dat ze het wist zat hij in haar.

‘Niet zonder condoom,’ riep ze nog.

‘Tweehonderdvijftig is goed genoeg betaald,’ zei de man, ‘je bent geen luxehoer toch?’

‘Oooooch...je hebt me…’ zei ze, ‘je hebt me al.’

‘Je liep verdorie botergeil,’ zei de man, ‘ik zag je spleet blinken nog voor je onderbroek uit was.’

‘Oooooo,’ zei ze, ‘wat is hij groot.’

‘Dat had je niet gedacht of wel?’

‘Niet zó groot,’ zei ze. ‘Hmmmmmm.’

Het voelde heerlijk aan. Ja, hij leek wel een maatje te groot, maar dat kwam door haar kutspieren die zij perfect onder controle had en die goed afgetraind waren waardoor ze gepaste druk kon zetten. Toch kreeg ze het moeilijk want hij beukte er flink op los.

Zijn speeksel vloog op omdat hij dicht tegen haar oor brieste.

‘Wat een geile slet,’ brieste hij.

‘Ga door,’ riep ze.

‘Doet het deugd?’

‘Oooooo ja. Oooooo ja. Doe voort, doe me harder.’


Purchase this book or download sample versions for your ebook reader.
(Pages 1-9 show above.)